Status Project
Het Status-project van de Britse kunstenaar Heath Bunting (al eerder genoemd met zijn Guide to Border-Xing) lijkt op het eerste gezicht alleen gericht op het aantonen van de werking van verschillende maatschappelijke processen. Hij verzamelde van al zijn identiteitspapieren, creditcards, verzekeringen en alle andere plekken waar hij op de één of andere manier was ingeschreven de voorwaarden waaraan hij moest voldoen om daar ingeschreven te staan. ‘Kan aantonen dat hij ouder dan achttien is’, ‘heeft een inkomen van boven de 500 pond per maand’, ‘kan aantonen woonachtig te zijn te X’, al dit soort gegevens zette hij op een rij.
Daaruit extrapoleerde hij de randvoorwaarden voor deze voorwaarden. Bijvoorbeeld: ‘Ik ben in staat mijn huidige (post)adres te geven’ wordt noodzakelijkerwijs voorafgegaan door de condities ‘In staat de naam of het nummer van mijn huidige (post)adres te geven’ en bovendien ‘In staat de straatnaam van mijn huidige (post)adres te geven’ en bovendien ‘In staat de plaatsnaam van mijn huidige (post)adres te geven’ en bovendien ‘In staat de postcode van mijn huidige (post)adres te geven’ en zo verder.
Om dit alles te kunnen doen moet je voldoen aan de conditie ‘In het bezit van een huidig (post)adres’ met al zijn subcondities. En daarvoor moet je weer voldoen aan de conditie ‘In leven’ en bovendien de conditie ‘nog niet overleden’. En het kunnen noemen van je huidige (post)adres is dan weer een noodzakelijke conditie voor een lijst van 195 volgende voorwaarden, zoals ‘lid van de wegenwacht’, ‘bloeddonor zijn’, ‘in het bezit zijn van een Miss Selfridge winkel-kortingskaart’, enzovoorts enzovoorts.
Alle voorwaarden op een rij geven een huiveringwekkende dwarsdoorsnede van alle bureaucratie en registratiewoede die in deze samenleving heersen en de complexiteit van ons dagelijks leven. Dit lijkt een puur beschrijvend project, maar de aanschouwer zal door de complexiteit en opsomming toch ook geneigd zijn zich meer in te zetten voor een minder ingewikkeld bestaan.